2 marca 2016

O karate

Historia karate

Kolebką wszystkich dalekowschodnich stylów walki są Chiny, a pierwsze zapisy historyczne odnotowują kształtowanie się systemów walki na czasy ok. 2500r. p.n.e.

Ginchin Funakoshi

Ok. 520 r. n.e. założyciel Buddyzmu Zen, mnich Bodhidharma (Daruma Taischi), w klasztorze Shaolin uczył mnichów systemu walki bez używania broni. Opracował on specjalny system studiując techniki ataku zwierząt i owadów, obserwując działanie sił natury oraz wypracowując specjalne techniki oddychania. System ten zwany był Shorinji Kempo (jap.) lub Schao lin Chan Fa (chin.). Dzięki posiadanym umiejętnościom mnisi Shaolin uważani byli za najgroźniejszych wojowników w Chinach. Kiedy wojska mandżurskie zniszczyły ich klasztor, mnisi ruszyli w świat nauczając swojej techniki walki. System ten mimo tajemnicy, jaką był otaczany, przeniknął do świeckich warstw społeczeństwa i upowszechnił się jako chiński boks.

Okinawa, jedna z wysp archipelagu Ryukyu, która była ważnym pośrednikiem handlowym między Chinami a Japonią, stała się również miejscem narodzin karate i bramą, przez którą ta sztuka walki przedostała się do kraju kwitnącej wiśni. Okinawa, która była niegdyś suwerennym państwem, a dziś należy do Japonii, w roku 1609 została podbita przez japoński klan Satsuma i ponad 250 lat znajdowała się pod okupacją. Pogarszająca się sytuacja ekonomiczna w kraju, powodowała wybuchy wielu powstań chłopskich. Wówczas, dla stłumienia zamieszek, zarządzono konfiskatę wszelkiej broni wśród chłopstwa (tzw. katanagari czyli polowanie na miecze), łącznie z nożami do chleba – wszelkie narzędzia były przytwierdzone do słupów na głównych placach wioski i jedynie tam można było ich używać. Te zakazy i liczne represje spowodowały rozwój wszelkich systemów walki bez broni, których mistrzowie tajnie nauczali mieszkańców archipelagu Ryukyu. Style ulegały cały czas modyfikacjom, czerpano z chińskiego Kempo oraz innych miejscowych i tradycyjnych stylów. System walki określany mianem karate ukształtował się na przełomie XVII/XVIII wieku.

W piśmie japońskim karate oznaczało, ze względu na rodowód, „chińską rękę”, dopiero okinawski mistrz Ginchin Funakoshi, twórca stylu Shotokan zmienił zapis słowa karate, tym samym zmieniając jego znaczenie na „pusta ręka”. Miało to oddawać również sens wynikający z filozofii zen „czynić siebie pustym”, co oznaczało kształtowanie swojego charakteru poprzez trening. Ginchin Funakoshi przyczynił się do rozpowszechnienia stylu karate poprzez dawanie tzw. pokazów pustej ręki, wzbudzając podziw i uznanie wśród mistrzów innych systemów walki np. judo. Tą drogą karate zostało również zaprezentowane w Japonii podczas pokazu w Kioto w 1915 r. i tam z wielkim entuzjazmem zostało przyjęte, a Funakoshi podjął się nauczania karate w Tokio i innych miastach. W 1936 r. założył oficjalnie Shotokan i tak karate przyjęło się w Japonii. Różni mistrzowie modyfikowali styl Funakoshi dodając własne udoskonalenia, co spowodowało bardzo szybki rozwój różnych szkół i stylów karate. Dopiero Masutatsu Oyama, widząc niedoskonałość różnych istniejących szkół walki, po latach treningów, obserwacji i wybierając z każdego stylu to, co w nim najlepsze stworzył Kyokushin, uważane za najbardziej efektywne. Sam udowadniał doskonałość tego stylu podczas legendarnych walk z bykami, w których potrafił powalić zwierzę jednym uderzeniem. Później zajął się wykładaniem i upowszechnianiem oraz nauczaniem swojego Kyokushin, co spowodowało jego popularność na całym świecie.

Udostępnij