5 czerwca 2016

Trening

Elementy treningu karate

Na trening karate, w pojęciu ogólnym, składają się 3 główne elementy: kihon, kata, kumite. Żeby poznać, zrozumieć i nauczyć się karate, trzeba opanować je we wszystkich tych wymiarach.

Kihon – to trening podstawowych technik. Jest to pierwszy i niezbędny element naszego treningu. Od kihon wszystko się zaczyna, bez podstaw nie można bowiem rozwijać treningu kata i kumite.
Na kihon składają się: postawy, pozycje rąk, pchnięcia, uderzenie, bloki, nakrycia, kopnięcia, techniki obrotowe, techniki z wyskoku, techniki w siadzie i przysiadzie, pady, uniki, podcięcia, rzuty.
Większość postaw z treningu kihon nie jest używana w walce, wszystkie mają jednakże zastosowanie w kata, a ponadto wzmacniają siłę nóg. Główną zasadą pozycji jest pionowa postawa tułowia i zachowanie równowagi. W karate stosuje się techniki ręczne najczęściej pięścią. Prawidłowe zaciskanie i ułożenie pięści jest bardzo ważnym elementem ćwiczeń, bowiem jakaś nieprawidłowość w tym zakresie przy zastosowaniu w walce czy ćwiczeniach na sprzęcie, może grozić uszkodzeniem ręki. W kihon ćwiczymy uderzenia w zasadzie wszystkimi częściami i powierzchniami dłoni, palcami oraz łokciem i zadawane z różnych stron – z dołu, z góry, okrężnie, na wprost.. Stosuje się również kopnięcia, wykonywane różnymi częściami nogi – kolanem, goleniem, stopą (każdą powierzchnią stopy), palcami, piętą. Początkującym trening kihon może wydawać się monotonny, ale jest on po prostu niezbędny. Dlatego trzeba ćwiczyć każdą technikę, po setki, tysiące razy, żeby poznać ich istotę, siłę i skuteczność jaka z nich wynika.
Bardzo ważnym elementem jest kiai – czyli głośny okrzyk wydobywany z głębi ciała, z dolnej partii brzucha. Ma on przypominać pomruk atakującego tygrysa, a jego celem jest dodanie energii i siły zastosowanej technice, jak również dodanie pewności siebie i jednocześnie osłabienie pewności przeciwnika. Kiai na treningu stosuje się przy wykonywaniu poszczególnych technik (najczęściej na co dziesiątą technikę lub zgodnie z zaleceniem instruktora) oraz w kata.
Na skuteczność i siłę techniki składa się również kime – czyli wewnętrzna energia, która koncentruje się w ostatecznym momencie uderzenia. By nadać uderzeniu właściwą energię, najpierw mięśnie powinny być rozluźnione, a dopiero w ostatecznej fazie maksymalnie naprężone.

Kata – to tradycyjna forma ćwiczeń, jest niejako formą pośrednią pomiędzy kihon (technikami podstawowymi) i kumie (walką).
Jest to określony układ technik ataku i obrony, następujących po sobie w określonej kolejności, pozycjach i odpowiednim tempie, co ma symulować walkę z przeciwnikiem. Wykonującemu kata nie wolno zmienić schematu, musi być ono wykonywane zgodnie z tradycyjnym przekazem. Kata bywają czasami nieznacznie modyfikowane przez mistrzów w zakresie poszczególnych technik, pozycji. Jest to wynik ich długoletniej praktyki, przemyśleń i interpretacji. Główny układ pozostaje jednak bez zmian.
Poprawne wykonanie kata wymaga precyzji w każdym calu. Liczy się tutaj perfekcja techniki, dokładność każdej pozycji, dynamika, równowaga, odpowiedni sposób poruszania się i zachowanie właściwego tempa. Wszystko to razem całkowicie zsynchronizowane, wraz ze zrozumieniem całego układu, pozwala na właściwe wykonanie. Kata jest również niejako sprawdzianem dla poprawności naszej techniki i jej wszechstronności, koordynacji, precyzji, umiejętności prawidłowego oddychania, kondycji. Po prawidłowym wykonaniu kata, można czuć się zmęczonym jak po stoczonej walce. Mawia się, że jedno kata ćwiczy się od trzech razy do dziesięciu tysięcy razy, wówczas można go dopiero dobrze opanować. Trzeba je jednak ćwiczyć dokładnie i z należyta starannością.

Kumite – to jednym słowem walka. Jest to w zasadzie najtrudniejsza forma treningu, gdyż wymaga skupienia uwagi na wielu elementach – ruchach przeciwnika, obronie, ataku, właściwym oddychaniu, poruszaniu się, utrzymywania odpowiedniego dystansu, przy tym wymaga szybkiej reakcji i wyczucia odpowiedniego momentu na atak.
Są trzy formy kumite, dwie pierwsze są wprowadzeniem i przygotowaniem do trzeciej, ostatecznej formy – wolnej walki.
Jiyu-kumite – walka umowna, w której ćwiczący wraz z partnerem wykonują ściśle określone po sobie ataki i obrony. Przeciwnicy wiedzą dokładnie jak będzie wyglądał atak i jak będzie wyglądała obrona, jest to z góry ustalone.
Randori – ćwiczący stosują dowolne techniki uderzeń i kopnięć, w różnych kombinacjach, bez wcześniejszych ustaleń. Przypomina to wolną walkę, techniki wykonywane są jednakże z niewielka siłą. Celem bowiem tej formy treningu, jest możliwość swobodnego wykonywania przeróżnych technik, również tych bardziej zaawansowanych. Walka tego typu ma raczej charakter treningu taktyki walki.
Kumite – wolna walka, nie ma tu ograniczeń co do siły i zakresu technik. W swojej genezie walka była konfrontacją na śmierć i życie, ze względu na czasy i okoliczności, w jakich rodziły się formy karate. Dziś kumite sprowadzone jest do walki sportowej i ćwiczone jest według tych zasad. Ataki wykonywane są na 3 strefy: gedan – od pasa w dół, najczęściej na środkową część uda, chudan – strefa od pasa do szyi, jodan – powyżej szyi, tu celem jest głowa. W walce sportowej zakazane są ataki na szyję, kręgosłup, techniki ręczne na strefę jodan, ataki na krocze i stawy kolanowe. Nie należy jednak zapominać, że faktyczna umiejętność walki polega na umiejętności jej skutecznego prowadzenia w obliczu realnej konfrontacji, z pominięciem jakichkolwiek przepisów.

Udostępnij